کتیبه سیب و گناه
ما ده ها نفر بودیم
و کهن ترین کتیبه را نوشتیم
کتیبه آدم بر سیب
با الفبائی از رد دندان
ما ده ها نفر بودیم
وخورشید را نوشتیم
قلم ها یمان تاول زد.
من اصلآ خرافاتی نیستم اما مادرم همیشه میگوید هر کاری توی شنبه انجام بدی برگشت داردوبرای
همین اون هیچ وقت شنبه دکتر نمیره حتی اگه بمیره به کسی پول نمیده عوضش از همه پول قبول
میکنه پرسه نمیره.... و الخ.این شنبه ساعت یک و نیم بود که زنگ زدندوخبر درگذشت سید احمد
هاشمی را به من دادند . او وبرادر بزرگش که در قید حیات است پایه گذار اولین عکاسی در بندر بودندو
عکاسی هاشمی به نوعی برای همه ما بندریها خاطره و نستالژی خاصی دارد.سید احمد را هنوز
می شود باموهای فر وپیپ گوشه لبش در فتو گامرون سر فلکه برق بیاد آورد. ساعت سه بعد از ظهر
بود که تصمیم گرفتند او را همان روز به خاک بسپارند و من بعنوان کسی که خودم را نزدیک ترین کس به
برادر او میدیدم سریعآبه دنبال غسال وقبر کن رفتم مقدمات کار را آماده کردم و هنوز دو روز از این ماجرا
نگذشته که ساعت هفت امروز عصر زنگ زدند و خبر فوت بچه یک ساله یکی از صمیمی ترین دوستانم
را دادند که در تهران زیر عمل قلب در گذشته بود .برای دیدنش به فرودگاه رفتم در بازگشت از فرودگاه تمام
راه را گریه کردم و هنوز یاد چشم های خیس دوستم که می افتم دل میسوزد .او در حالی صدایش
میلرزیدودر آغوش من گریه میکرد گفت:خیلی سخته آدم بچه اش رو خاک کنه.
من منداس:من منداس یا ام الداس در داستانها واساطیر جنوب زنی است زیبا که با جعبه ای در زیر بغل در خرابه های و جاهای خلوت اطراف شهر پرسه می زند وبا فریب مردان آنها را به خرابه هامی کشاند وجعبه اش را زیر سرش میگذارد وهنگامی که مردان میخواهند با او هم خوابگی کنند آنها را با رانهای تیز وداس مانندش را به دو نیم می کند . می گویند اگر مردان او را بشناسند و هنگامی که او جعبه اش را زیرسرمی گزارد ومی خوابد باید مشتی خاک به چشمانش بپاشند وجعبه اش رابرداشته وفرار کنند چون آن جعبه پر از جواهرات است . در داستانها واساطیر جنوب این زن شهرت خوبی ندارد واز او به بدی یاد می شود اما از آنجائی که او بیشتر نمایان گر حس شهوت حرص مردان است من او را در این شعر زیبا و خوب تصویر کردم واورا با جعبه اش به پاندورا در اساطیر یونان ربط دادم.
پاندورا: در اساطیر یونان باستان او زنی است که خدایان جعبه ای را نزد او به امانت می گزارند وبه او میگویند که هیچگاه درب آن را باز نکند اما بعد از چندی او از روی کنجکاوی در جعبه را باز می کند وناگهان تمام بدی های جهان مثل بخل ،حسد ، کینه وآز...بصورت حشرات وخزنده گان موذی از توی جعبه به بیرون می آیندواو از ترس درب جعبه را می بندد که صدای ضعیفی از توی آن می گوید مرا هم آزاد کن وقتی از اوسوال می کند که تو کیستی جواب میشنود "من امیدم "
تک: حصیر های زمختی که از برگ درخت خرما می بافند.
شروند: همان شروه اما به گویش بندرعباس و آن هم دو بیتی های است که با لحن سوزناکی خوانده می شود.
حوار یا حواردادن : عمل گرده افشانی یا لقاح درخت خرما توسط انسان البته در گویش بندری
من منداس روسری سیاه اش رابرآسمان کشید
ومشتی از ریزه های روز را
از سجاده اش برآن پاشید
من منداس:(راه ملاحان دریاهای دورروشن باد!)
عاشق:"من منداس!
ملاحان مروارید گردن ات رابه
موج ها واگذاشتند
و باکتانی های کبر
برشوره های ساحل دویدند
وتوهمچنان با هیبت استواراسطوره ای
ایستاده ای براسکله تنهایی
باچراغ چشمهایت"
(مرزمیان دریاودروغ تاریک می شود)
من منداس بانسیمی که درجامه اش می پیچد
قایق عشقی عظیم را
برهفت دریامی راند
وجاشوان عاشقش
درجویباری تنگ
تورهاشان راباعطر دیاران دورعلف
عوض کردند
ودرکپرهایی ازشیشه وسنگ
به بسترروسپیان خزیدند
(عشق ازنخلهای نربرمن حوارمی شود)
"من منداس!
طعم گس گردن ات را
باعطرینه های دروغ دیاران دورمیالای
آه!
ماه از سینه ات می گذرد
وقتی ستارگان گلابتونی روسری ات
درساحل شب می درخشد."
*
من منداس حصیرهای سراب آستان
سرای اش راجاروکرد
وتک تنهایی اش را
برشروندهای شبانه گسترد
"من منداس!
قطره ای اشک
برای نطفه ای در
که آسمان عقیم هیچ صدفی رابارورنکرد."
"
(تش بادهای دشت تشنگان اشک ا ند)
درخرابه های شتابان شهر
عشق درمیان ران هایی سفت
به دونیم می شود
واوعشق اش راتاب می آورد
درتشنگی های دشت
ودرجعبه خالی اش
عطش های عاطفه رانهان می کند
با امیدی بجامانده ازقرنها قبل
(جعبه خالی خواهرم پاندورا
جهیزیه یست باستانی)
"نه من منداس!
توازعشق به دونیم می کن
مردان ات از حرص به دونیم می شوند."
با پست شعر "ترانه آبی ااا" آخرین شعر از سه گانه های ترانه ابی هم پست شد. به امید اینکه مورد پسند شما خواننده گان عزیز این وبلاگ قرار گرفته باشد. شعر بعدی از اشعار قدیمی من وبجا مانده از دوران تصویر سازیهای جوانیم است ،البته با فضای کاملآ جنوبی وبر گرفته از داستانها واساطیر جنوبی که برای خواننده غیر بومی با کمی پا نوشت خواندنش خالی از لطف نیست.
ماندن در رویاء( ترانه آبی III)
حالا آمدی
با افسون های عتیق و آب
" ترانه آبی؟!"
دست های دیوانه ام
دیری است مرده اند.
آمدی وبر در گاه ایستادی
با سیب سبزی میان سینه ات
اما!
سیب های سرخ من میان فصل های
عمرم جا مانده اند.
آمدی اما
وقتی ابرها سهم عاشقانه پنجره را
از آسمان ربودند
و پرندگان برنقاشی آسمانی پرواز کردند
که هیچ خورشیدی بر آن گذر نخواهد کرد
وقتی آمدی
" ترانه آبی!"
انگار ابتدای هستی بود.
***
وقتی رفتی
باران می بارید
و چه داغ!
انگار خورشید می گریست.
گذز از رویاء ( ترانه آبیII)
حالا از نگاه رویای ات که بگذریم
صدایت را که در خیال گم می کنم
گریه ام می گیرد
"ترانه آبی!"
***
اینجا پشت این درخت
که سایه فراموش شده اش
از پشت این همه زمستان بی آواز
تا خیال خاطر تو گسترده
من ای ایستاده
که حتی گریه هایش راهم گم کرده
جاده های خیس و باران خورده
گریه های گاه گاهی کجاست؟
حوالی بیابان چشمان من که نیست،
"ترانه آبی!"
ای کاش !
چشمانم را می بستند
چون چشمان آب با دستمال نمک
و چشمان خواب با دستمال سحر
وچشمان تو با دستمال...
"ترانه آبی!"
از رویاهایم قهر نکن
می خواهم پشت ترانه های فراموش شده ات
گریه کنم
***
برگی دیگر افتاد
سقوطی به بلندای سال
سالی که برای دوست داشتن
از من پرسیدند:
" نمازت از کدامین جاده می رود؟! "
اما تو برای عشق ات نپرسیدی:
" خدایت را از کدامین معبد آورده ای؟ "
تنها عشق در برابر عشق
آهای!
اینجا مگر کجای جهان است
که هوای سنگی اش
در سینه ام فرو نمی رود
دارم میان ذهن متروک خواب این شهر
خفه می شوم
کمی از نفس های خاکی تو
کمی از نفس های پرتب او
کمی از بازدم خود
اصلآ کمی نفس یگانگی می خواهم
بس!
