ظاهرآ پست قبلی من دوستانی را در آستانه سال نو به یاد کسی انداخته که همین موقع از دست دادنش . برای جبران امروز شعر عاشقانه ای را بخاطر این دو عزیز یعنی بهناز و عاصفه خواهم آورد دو عزیزی که دیری نیست تا با ایشان در چند کامنت آشنا شدم اما حس میکنم دیریست میشناسمشان . واز همین جا به همه دوستانی که به وبلاگ من سر میزنند سال نو را تبریک میگم به حسین شکربیگی عزیز که همیشه می اد پته پیته آدم رو روی آب میده به مسعود عزیز به باران لطیف که انگار از پست گذشته ام خبر دار نشده بود به شاپرک گلم که از آلمان میپره تووبلگم به رویا پاییزانه که منو شرمنده میکنه به بهناز پرین عزیزو عشق قدیمیم که تنها تو شیفیلد انگلیس افتاده احسانم را میگم وبه همه کسایی که منو بجا نمی یارن به همه وهمه تبریک میگم وامید وارم سالی خوب پربرکت و از همه مهمتر سرشار از سلامتی داشته باشن ویادم رفت روشینای عزیز که خیلی خیلی ... به زبان نمی آد.
چشمان تو کولی یان من اند!
عذاب طوفان زای عشقی خود خواسته
در تراشی از سنگ
که در آه تو جان میگیرد
تسکین ،؟
بارش رویای توست
در بستری از ساحل وسحر
وخنکای نسیمی
که از حنجر تو
در گوش نا شنوای بادگیر های شهر
شیون می کند
من عذاب تو را بر دوش می کشم
همان سان که پسر خدا
و مصلوب جاودان نخواهم شد
مگر با میخهای عشقی خود خواسته
ساخته در کارگاه کولی یان
" چشمان تو کولی یان من اند."
+ نوشته شده توسط آدونیا در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385 و ساعت
6:16 بعد از ظهر |