دستهای که نمیشود گم کرد
تمام رودهای دنیا را در دستانت
جاری می کنم
و چقدر کم اند
آب های جاری جهان
برای چشمهای بیابانی من
ودستهای تو
که آسمان گم میشود میان آن
*
گاهی گم میشوم میان احساسم
وخیابان ها پی درپی
می گذرند از کنارم
می ایستم
بیرون گناهانم
وصدای گریه شفافی را میشنوم
از میان ذهن زمان
که سالی سخت
زنی آن را بر گیسوان باد
گم کرد.
"گاهی گم میشوم میان دستان تو"
+ نوشته شده توسط آدونیا در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت
2:9 بعد از ظهر |