تبليغاتX
از پنجره جنوبی

        هیچ وقت نشد تا مجبورش کنم به من محبت نکند. روز تولدم بودو من گفتم:" هیچی واسم نمیخری." وچون میدانستم گوشش بدهکار این حرفها نیست آمردانه گفتم :" قسم میخورم هرچی بخری استفاده نکنم." و او هم رفت و آزنانه نوزده کهکشان آورد وبه شبهایم آویخت. هدیه ای که نمیتوانم استفاده نکنم و نه ...آخر منه مرد نمی فهمم چرا ...  هیچ وقت نمیشود تا مجبورش کنم به من محبت نکند .        

                        چهل و یک سیگار سوخته

                               ده ایستگاه

                           و نوزده کهکشان

کفم را ببین !

 

طالعم بیابانیست

 

تنها تو

 

نوزده کهکشان

 

         به آسمان شبش آویختی!!

 

چشم ات در چشمم بنه

 

                    و چمدانت را بده

 

به ترمینال رسیده ایم

 

دیگر جاده ای نیست

 

                         برای رفتن

 

                         پیاده شو تا پرواز کنیم.

 

یادت می آید

 

همان ایستگاه اول بود

 

که همه دلیل ها را پیاده کردیم

 

و تا ایستگاه دهم

 

           یعنی همین جا همش

 

        رویا و عشق سوار کردیم

 

این اتوبوس دیگرصندلی خالی ندارد 

 

پیاده شو!

 

             باید آسمان را کرایه کنیم.

 

یادت می آید

 

 ایستگاه دوم

 

                      نه؟

 

آره ایستگاه دوم

 

                     بود

 

که حادثه ای زیبا

 

 با موهایی پر پشت و سیاه

 

                         و مژه های بلند

 

سوار شد و

 

همانجا کنار تو نشست.

 

دستش را بگیر! 

 

تا مقصد راهی نمانده

 

نگاه کن

 

آنجا گوشه آسمان

 

           که نوزده کهکشان آویخته ای.

 

دستهایم را بگیر

 

یک وقت رهایم نکنی ها!!

 

 

 

+ نوشته شده توسط آدونیا در دوشنبه سی ام مهر 1386 و ساعت 3:58 بعد از ظهر |

 

                                عشق پپرونی

 

این سنگ را بردار و پرتاب کن

 

مگر بهشت چه کم داشت

 

که پرتابم کردی

 

                    به مرکز این پیتزای پپرونی

 

طعم تند عشق تو را

 

                          به ماندن ترجیح دادم

 

و تلخی دلچسب هبوط را

 

      به طعم تلخ قهوه اسپرسو سپرده ام

 

میتوانی مرا کم کنی

 

                         از حساب ات

 

                                   وبدهکارم کنی

 

کسی این کتاب را باز نمیکند

 

سر عصر ته صف

 

                     سنگم را برمیدارم

 

یکبار دیگر پرتابم میکنم

 

                         به انتهای همین جاده

 

شیشه خیس عقب که بشکند

 

نسیم  سینه ام را میترکاند 

 

این ماشین هم همینطور بدون راننده

 

 دنده عقب میرود

 

جا مانده ام

 

             جا

 

            جان جدتتان شما دیگر بازرسی ام نکنید

 

من سیب را

 

              آن سوی چهل سیگار

 

                                      سوخته جا گذاشتم

 

شباهتم به احمق ها اعجاب انگیز است

 

حداقل آینه اینطور نشان میدهد

 

حالا برای رفتن کافیست

 

             دهانم را ببندم و

 

                  زیپ کاپشنم را روی سینه ترکیده ام

 

و آرام به ایستم روی عمق خاطراتم

 

میخها خودشان کنده میشود

 

تابلوها یکی یکی از دیوار ذهنم می افتند

 

و من میروم

 

              به پایین پرتاب شدن را

 

روی خورده شیشه های خون

 

                                     که از  گوشه شصتم

 

به شباهت گذشته اش راه می رود

 

+ نوشته شده توسط آدونیا در جمعه بیستم مهر 1386 و ساعت 6:52 بعد از ظهر |

 

                            دختر  مشکوک

 

این دختر مشکوک است به بیداری

 

"از شغال به تمام لاشخورها "

 

" از شغال به تمام لاشخور ها"

 

 "هر چه سریعتر لالایی بخوانید"

 

 اما این دختر با لالایی هیچ لاشخوری

 

                                بخواب نمیرود

 

 و خدا می داند

 

که خواب نما شده امشب

 

                      و تمام شبهای دیروز

 

 و باز هم خدا می داند

 

                کی وکجا کسی پیدا شود

 

که قلبش را گوش تا گوش

 

 بُبرد ...!

 

 ببخشید

 

            بلرزاند

 

انگار زمان هم در بی خوابی اش جا مانده

 

که از کار گاه لالایی مادران

 

شن به چشم اش میپاشد

 

کاش میشد کمی خواب برایش بسازم

 

خوابی به رنگ خاکستر نرم

 

نمیدانم 

 

شاید این شهر

 

خیلی تاریک باشد برای خواب این دختر

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط آدونیا در شنبه هفتم مهر 1386 و ساعت 9:33 بعد از ظهر |