ساعتها

       این شعر که ملاحظه می کنید از زبان شاعری است ۹ساله که در کلاس دوم دبستان درس

 میخواند به اسم محمد نادر. این پسر بسیار  احساساتی دم  به ساعت هم عاشق میشود .او

 شاید  از نظریه های  ادبی و  مقوله های فلسفی  چیزی نداند  اما شعرش از یک  خود  درون  

کودکانه ای نشئات میگیرد که شاعران بزرگسال سالیان زیادی را به جستجوی آن در درون خود

میگردند  چیزی که ما آن را در طول فرایند بزرگ شدن در درون خود گم میکنیم.

 

  ساعت های یکسان

ساعتها به یک شکل هستند

                         آن ساعت تغییر می کند

و آن ساعت ها به شکل آن

                          ساعت در می آید

ساعت سبز می شود

                     و نشانه ی خوبی یت

                     به ساعت آرامش میدهد