عشق پپرونی
این سنگ را بردار و پرتاب کن
مگر بهشت چه کم داشت
که پرتابم کردی
به مرکز این پیتزای پپرونی
طعم تند عشق تو را
به ماندن ترجیح دادم
و تلخی دلچسب هبوط را
به طعم تلخ قهوه اسپرسو سپرده ام
میتوانی مرا کم کنی
از حساب ات
وبدهکارم کنی
کسی این کتاب را باز نمیکند
سر عصر ته صف
سنگم را برمیدارم
یکبار دیگر پرتابم میکنم
به انتهای همین جاده
شیشه خیس عقب که بشکند
نسیم سینه ام را میترکاند
این ماشین هم همینطور بدون راننده
دنده عقب میرود
جا مانده ام
جا
جان جدتتان شما دیگر بازرسی ام نکنید
من سیب را
آن سوی چهل سیگار
سوخته جا گذاشتم
شباهتم به احمق ها اعجاب انگیز است
حداقل آینه اینطور نشان میدهد
حالا برای رفتن کافیست
دهانم را ببندم و
زیپ کاپشنم را روی سینه ترکیده ام
و آرام به ایستم روی عمق خاطراتم
میخها خودشان کنده میشود
تابلوها یکی یکی از دیوار ذهنم می افتند
و من میروم
به پایین پرتاب شدن را
روی خورده شیشه های خون
که از گوشه شصتم
به شباهت گذشته اش راه می رود